Personen met het bedriegers (oplichters of imposter)syndroom hebben te kampen met een verlammende gedachtenvorming, waarin zij zichzelf, zowel persoonlijk als professioneel, minderwaardig vinden ten opzichte van mensen om hen heen. Zij vinden dat zij onmogelijk kunnen triomferen. Zij hebben weinig zelfrespect, voelen zich dom, angstig, onhandig, grof, vulgair en saai en laten de mogelijkheid van succes over aan anderen, omdat ze vinden, dat zij zich op geen enkele wijze met hen kunnen vergelijken.<\/em><\/p>\n Kindertijd<\/strong> Omgeving<\/strong> Michel Eyquem de Montaigne<\/strong> Humaniseren<\/strong> Tot slot<\/strong> Personen met het bedriegers (oplichters of imposter)syndroom hebben te kampen met een verlammende gedachtenvorming, waarin zij zichzelf, zowel persoonlijk als professioneel, minderwaardig vinden ten opzichte van mensen om hen heen. Zij vinden dat zij onmogelijk kunnen triomferen. Zij hebben weinig […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":799,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[501,928,685],"tags":[786,24,269],"class_list":["post-3129","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-anatomie-aandoening-diagnose","category-mentale-gezondheid","category-ziekte-van","tag-impostersyndroom","tag-koos-dirkse","tag-syndroom"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3129","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3129"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3129\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3155,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3129\/revisions\/3155"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/799"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3129"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3129"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/medisoft.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3129"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nGeconfronteerd met verantwoordelijkheid of prestige, raken we er snel van overtuigd dat we gewoon bedriegers zijn, zoals een acteur in de rol van piloot, die het uniform draagt \u200b\u200ben zonnige cabineaankondigingen doet, terwijl deze zelfs niet in staat zijn om de motoren te starten. Het kan gemakkelijker voelen om het gewoon niet te proberen.
\nDe oorzaak van het impostersyndroom is een enorm onbehulpzaam beeld van hoe andere mensen echt zijn. We voelen ons bedriegers, niet omdat we een unieke tekortkoming hebben, maar omdat we ons niet kunnen voorstellen hoe diep iedere andere persoon noodzakelijkerwijs ook onder een min of meer gepolijst oppervlak moet zitten.
\nHet impostersyndroom heeft zijn wortels ver terug in de kindertijd, specifiek in de krachtige zin dat kinderen hebben, dat hun ouders echt heel anders zijn dan zij. Voor een vierjarige is het onbegrijpelijk dat hun moeder eenmaal hun leeftijd had, ook op straat speelde, schommelde. De kloof in status lijkt absoluut en onoverbrugbaar. De gepassioneerde liefdes van het kind, stuiteren op de bank, hebben niets te maken met die van volwassenen, die graag uren aan een tafel zitten te kletsen, wijn of bitter bier drinken, terwijl ze ook buiten kunnen rondrennen.<\/p>\n
\nWe beginnen in het leven met een zeer sterke indruk, dat andere mensen – vooral competente en bewonderenswaardige andere mensen – helemaal niet zijn zoals wij. Deze jeugdervaring sluit aan bij een basiskenmerk van de menselijke conditie. We kennen onszelf van binnenuit, maar anderen alleen van buitenaf. We zijn ons voortdurend bewust van al onze angsten, twijfels en idiotie\u00ebn van binnenuit. Maar alles wat we van anderen weten is wat ze toevallig doen en vertellen, een veel smallere en meer bewerkte informatiebron. We concluderen dat we ons aan de meer grillige en walgelijke kant van de menselijke natuur bevinden. We kunnen ons niet voorstellen dat anderen natuurlijk net zo gestoord kunnen zijn als wij, zonder precies te weten wat het is, dat een zeer indrukwekkend persoon ook problemen kan hebben.
\nWe weten misschien niet precies waar ze spijt van hebben, maar er zullen een soort pijnlijke gevoelens zijn. We kunnen niet precies zeggen wat voor ongebruikelijke seksuele knik ze bezighoudt, maar er zal er zeker \u00e9\u00e9n zijn. En we kunnen dit weten, omdat kwetsbaarheden en dwang geen elementen kunnen zijn, die zojuist uniek op ons zijn neergedaald. Het zijn universele kenmerken van de menselijke gedachtenvorming.
\nDe oplossing voor het impostersyndroom ligt in het maken van een cruciale sprong in het geloof, de sprong die de geest van anderen op vrijwel dezelfde manier doet als de onze. Iedereen moet net zo angstig, onzeker en eigenzinnig zijn als wij. Het is een sprong in het diepe, omdat we gewoon moeten accepteren, dat de meerderheid van wat we voelen en zijn, vooral de meer beschamende, onbenoembare kanten, een gevolg zal hebben in ieder van ons.<\/p>\n
\nE\u00e9n van de taken die kunstwerken idealiter zouden moeten volbrengen, is om ons betrouwbaarder in de hoofden van mensen te brengen, waardoor we ge\u00efntimideerd zijn en ons de meer gemiddelde, verwarde en vreugdevolle ervaringen te laten zien die ze hebben. Op die manier zouden we helpen te begrijpen dat we door onze kwetsbaarheden niet worden uitgesloten van wat ze doen.
\nDit is wat de Franse filosoof Montaigne, die leefde van 1533 tot 1592, probeerde te doen toen hij zijn lezers speels in gewoon Frans meedeelde dat: ‘Koningen en filosofen en dames ook schijten’. Het punt van Montaigne is, dat we voor al het bewijs dat over dit poepen bestaat, niet kunnen geloven dat deze mensen ooit op een toilet moesten hurken.
\nWe zien nooit onderscheidende types dit doen, terwijl we natuurlijk enorm goed ge\u00efnformeerd zijn over onze eigen spijsvertering. En daarom bouwen we een gevoel op dat, omdat we ruwe en soms nogal wanhopige darmen hebben, we geen filosofen, koningen of dames kunnen zijn en dat, als we ons in deze rollen verplaatsen, we gewoon bedriegers zijn. Het is een goed voorbeeld omdat we, ondanks het gebrek aan bewijs, weten dat deze verheven mensen natuurlijk op precies dezelfde manier moeten poepen als wij. Iedereen poept, maar niemand praat erover! Met de hulp van Montaigne worden we uitgenodigd om een \u200b\u200bgevoeliger inzicht te krijgen in hoe grote, machtige mensen echt zijn. Maar het echte doelwit is niet alleen een gebrek aan zelfvertrouwen over lichaamsfuncties; het strekt zich ook uit in de psychologische arena.
\nMontaigne heeft misschien ook gezegd dat koningen, filosofen en dames verwoest zijn door zelftwijfel en gevoelens van ontoereikendheid, soms tegen deuren aanlopen en rare wellustige gedachten hebben over leden van hun eigen gezin.<\/p>\n
\nWe zouden, in plaats van alleen de grote figuren van Frankrijk uit de 16e eeuw te beschouwen, het voorbeeld kunnen bijwerken en kunnen verwijzen naar CEO’s, bedrijfsjuristen, nieuwspresentatoren, mannequins, artsen en succesvolle startende ondernemers. Ook zij kunnen het niet aan, het gevoel hebben dat ze onder druk bezwijken en met schaamte en spijt terugkijken op bepaalde beslissingen. Niet minder dan poepen, zulke gevoelens zijn niet wat ons van hen scheidt.
\nOnze innerlijke zwakheden beletten ons niet om te doen wat ze doen. Als we in hun rol zouden zijn, zouden we geen bedriegers zijn. We zouden gewoon normaal zijn. Door een sprong in het diepe te maken over hoe andere mensen echt zijn, kunnen we de wereld humaniseren. Het betekent dat, wanneer we een vreemdeling tegenkomen, we niet echt een vreemdeling tegenkomen, we in feite iemand tegenkomen die, ondanks het oppervlakkige bewijs van het tegendeel, heel erg op ons lijkt en dat daarom niets fundamenteels is, staat tussen ons en de mogelijkheid van verantwoordelijkheid, succes en vervulling.<\/p>\n
\nPersonen met bovenstaand syndroom hebben moeite met het feit hoe er tegen hen wordt aangekeken. Zij vinden dat ze teveel worden overschat en zijn bang om op een dag te worden afgekraakt. Persoonlijk vind ik de termen bedriegers- of oplichtersyndroom, dat in de jaren zeventig door psychologen werd ge\u00efntroduceerd, niet gepast. Als een leerling in de klas geen vragen durft te stellen, omdat hij of zij denkt dat de vraag ‘stom’ is of dat hij of zij zal worden uitgelachen, kun je niet praten over oplichter of bedrieger. De term ‘minderwaardigheidscomplex’vind ik beter passen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"