Hyperactiviteitstoornis – ADHD

ADHD staat voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder, ook wel aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis. Het is een aandoening die het voor een persoon moeilijk maakt om zich te concentreren en impulsief gedrag onder bedwang te houden. Hij of zij kan ook rusteloos en bijna constant actief zijn. Hyperactiviteit is geneigd te verbeteren als een kind een tiener wordt, maar problemen van onoplettendheid, disorganisatie en slechte impulscontrole blijven vaak nog na de tienerjaren te blijven bestaan.

Tekenen en symptomen

  • Onoplettendheid betekent dat iemand afdwaalt, geen doorzetter is, moeite heeft om focus te houden en ongeorganiseerd is. En deze problemen zijn niet te wijten aan twijfel of gebrek aan begrip.
  • Hyperactiviteit betekent dat een mens constant in beweging is; of niet stil kunnen zitten. Bij volwassenen kan het extreme rusteloosheid zijn of andere vormen van constante activiteit.
  • Impulsiviteit betekent dat een persoon haastige handelingen doet die zich op het moment voordoen zonder eerst na te denken en dat het een groot potentieel voor schade kan hebben; of een verlangen naar onmiddellijke beloningen of onvermogen. Een impulsief persoon kan sociaal irritant zijn en andere overmatig onderbreken of belangrijke beslissingen nemen zonder rekening te houden met de gevolgen op de lange termijn.

Onoplettendheid en hyperactiviteit / impulsiviteit zijn de belangrijkste gedragingen van ADHD. Sommige mensen met ADHD hebben alleen problemen met één van de gedragingen, terwijl anderen zowel onoplettend als hyperactiviteit/impulsiviteit hebben. De meeste kinderen hebben het gecombineerde type ADHD. In de kleuterschool is het meest voorkomende ADHD-symptoom: hyperactiviteit.

Het is normaal om onoplettend, ongerichte motoractiviteit en impulsiviteit te hebben, maar voor mensen met ADHD gelden bovendien deze gedragingen:

  • zijn ernstiger
  • komen vaker voor
  • maken weinig sociaal contact op school of op het werk

Onoplettendheid

Mensen met symptomen van onoplettendheid kunnen vaak:

  • Letten niet op of missen details, maken onzorgvuldige fouten bij het schoolwerk, op het werk of tijdens andere activiteiten;
  • Hebben problemen met aandacht houden bij hun taken of tijdens het spelen, gesprekken, lezingen;
  • Lijken niet te luisteren wanneer ze rechtstreeks worden aangesproken;
  • Kijken de mensen niet aan als er tegen hen wordt gesproken;
  • Voeren instructies niet uit bij het schoolwerk of tijdens het werk; ronden opdrachten niet af, verliezen snel focus en worden gemakkelijk afgeleid;
  • Hebben problemen met het organiseren van taken en activiteiten, zoals het uitvoeren van taken in de juiste volgorde, het in orde houden van materialen en eigendommen; hun werk ongeorganiseerd doen; niet rekening houden met de tijd en het afspreken van deadlines;
  • Het vermijden van of geen zin hebben in taken die voortdurende mentale inspanningen vereisen, zoals school en huiswerk, rapporten voorbereiden, formulieren invullen of lange documenten bekijken;
  • Raken snel dingen kwijt, die nodig zijn voor hun taken of activiteiten, zoals schoolbenodigdheden, potloden, boeken, gereedschap, portemonnees, sleutels, papierwerk, brillen en mobiele telefoons;
  • Worden gemakkelijk afgeleid door ongebonden gedachten of stimuli;
  • Zijn vergeetachtig tijdens de dagelijkse activiteiten, zoals opdrachten, taken, boodschappen, terugbellen en afspraken.

Hyperactiviteit-Impulsiviteit

Mensen met symptomen van hyperactiviteit/impulsiviteit kunnen vaak:

  • Niet stilzitten en constant met iets bewegen terwijl men in rust is;
  • Lopen of rennen rond of klimmen overal op in situaties waar het ongeschikt is. Voelen zich in de tienerjaren of tijdens volwassenheid vaak rusteloos;
  • Kinderen zijn niet in staat om rustig te gaan spelen;
  • Zijn constant in beweging of “onderweg”, doe alsof ze worden aangedreven een motor;
  • Blijven nonstop aan het woord;
  • Geven al antwoord voordat een vraag is afgerond; vullen de zinnen aan van anderen of praten zonder op hun beurt te wachten tijdens een gesprek;
  • Onderbreken of interrumperen anderen continu, bijvoorbeeld in gesprekken, bij spelletjes of activiteiten bezigheden.

Diagnose van ADHD vereist een uitgebreide evaluatie door een erkende klinicus, zoals een kinderarts, psycholoog of psychiater met expertise in ADHD. Voor een persoon die een diagnose van ADHD ontvangt, moeten de symptomen van onoplettendheid en/of hyperactiviteit/ impulsiviteit chronisch of langdurig zijn, het functioneren van de persoon verminderen en de persoon achter de normale ontwikkeling voor zijn of haar leeftijd kunnen achterlaten. De arts zal er ook voor zorgen dat eventuele ADHD symptomen niet te wijten zijn aan een andere medische of psychiatrische aandoening. De meeste kinderen met ADHD krijgen een diagnose tijdens de middelbare schooljaren. Om voor een adolescent of volwassene een ​​diagnose van ADHD te stellen moeten de symptomen vóór 12 jaar aanwezig zijn.

ADHD symptomen kunnen tussen de 3 en 6 jaar ontstaan en kunnen doorgaan tijdens adolescentie en volwassenheid. De symptomen kunnen worden miskend door emotionele of disciplinaire problemen of niet worden opgemerkt bij stille kinderen met een goed gedrag. Dat is een vertraging van het stellen van de diagnose kan zijn. ADHD kan worden afgeleid uit slechte prestaties, problemen op het werk of moeilijke of mislukte relaties.

De symptomen van ADHD kunnen bij sommige personen met de tijd veranderen. Bij jonge kinderen met ADHD is hyperactiviteit-impulsiviteit het meest overheersende symptoom. Als het kind op de basisschool komt, kan het symptoom van onoplettendheid meer prominent worden en het kind hiermee worstelen. Tijdens de adolescentie lijkt hyperactiviteit te verminderen en kunnen gevoelens van rusteloosheid of wiebelen toenemen. Onoplettendheid en impulsiviteit kunnen blijven. Veel adolescenten met ADHD worstelen ook met relaties en antisociaal gedrag. Onoplettendheid, rusteloosheid en impulsiviteit hebben de neiging om vol te houden in tijdens de volwassenheid te continueren.

Risicofactoren

Wetenschappers zijn niet zeker wat ADHD veroorzaakt. Net zoals vele andere ziekten kan een aantal factoren bijdragen tot ADHD, zoals:

  • erfelijkheid;
  • sigarettenrook, alcoholgebruik of drugsgebruik tijdens de zwangerschap;
  • blootstelling aan milieu toxines tijdens de zwangerschap;
  • blootstelling aan milieu aspecten, zoals hoge niveaus van lood, op jonge leeftijd;
  • een laag geboortegewicht;
  • hersenletsel.

ADHD komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Vrouwen met ADHD hebben meer kans op problemen als bijvoorbeeld onoplettendheid. Andere aandoeningen zoals leerstoornissen, angststoornis, gedragsstoornis, depressie en drugsmisbruik komen vaak voor bij mensen met ADHD.

Behandeling en Therapieën
Ondanks dat er geen geneesmiddel voor ADHD is, kunnen momenteel beschikbare behandelingen de symptomen verminderen en het functioneren verbeteren. Behandelingen omvatten medicatie, psychotherapie, opleiding of training, of een combinatie van deze behandelingen.

Geneesmiddel

Voor veel mensen verminderen ADHD medicijnen hyperactiviteit en impulsiviteit en verbeteren hun vermogen om te concentreren, werken en leren. Medicatie kan ook de fysieke coördinatie verbeteren. Soms moet er een aantal verschillende medicijnen of doseringen worden geprobeerd, voordat de juiste is gevonden die werkt voor een bepaalde persoon. Iedereen die medicijnen inneemt, moet nauwkeurig en nauwlettend worden gecontroleerd door hun arts.

Stimulerende middelen. Het meest voorkomende type medicijn dat gebruikt wordt voor de behandeling van ADHD wordt een stimulant genoemd. Hoewel het ongebruikelijk is om ADHD te behandelen met een medicijn, dat wordt beschouwd als een stimulant, werkt het, omdat de dopamine en norepinefrine in de hersenen worden verhoogd. Zij spelen een belangrijke rol bij denken en aandacht.

Raadpleeg de arts als een van deze bijwerkingen optreedt tijdens het nemen van stimulanten:

  • verminderde eetlust;
  • slaapproblemen;
  • tics (plotselinge, herhalende bewegingen of geluiden);
  • persoonlijkheidsveranderingen;
  • verhoogde angst en prikkelbaarheid;
  • buikpijn;
  • hoofdpijn.

Niet-stimulerende middelen.

Een paar andere ADHD medicijnen zijn niet-stimulerende middelen. Deze medicijnen hebben een langere tijd nodig om te werken dan stimulanten, maar kunnen ook focus, aandacht en impulsiviteit verbeteren bij een persoon met ADHD. Artsen kunnen een niet-stimulerend medicijn voorschrijven: wanneer een persoon nare bijwerkingen heeft van stimulantia; wanneer een stimulant niet effectief was; of in combinatie met een stimulant om de effectiviteit te verhogen.

Sommige antidepressiva worden soms alleen of in combinatie met een stimulant gebruikt om ADHD te behandelen. Antidepressiva kunnen alle symptomen van ADHD helpen en kunnen worden voorgeschreven als een patiënt lastige bijwerkingen heeft van stimulanten. Antidepressiva kunnen nuttig zijn in combinatie met stimulanten als een patiënt ook een andere aandoening heeft, zoals een angststoornis, depressie of een andere stemmingsstoornis.
Artsen en patiënten moeten samenwerken om de beste medicatie-, doserings- of medicatie combinatie te vinden.

Psychotherapie

Door psychotherapie toe te voegen om ADHD te behandelen, kunnen patiënten en hun gezinnen beter met dagelijkse problemen omgaan.

Gedragstherapie

Is een soort psychotherapie die erop is gericht om een persoon te helpen bij het verbeteren van zijn of haar gedrag. Het kan praktische hulp bieden, zoals hulp bij het organiseren van taken of het afronden van schoolwerk, of bij emotioneel moeilijke gebeurtenissen.
Gedragstherapie leert ook een persoon hoe te:

  • zijn eigen gedrag te monitoren;
  • Jezelf lof of beloningen te geven voor het optreden op een gewenste manier, zoals het onder controle te houden van woede of te leren denken voordat er gehandeld wordt.

Ouders, leerkrachten en familieleden kunnen ook positieve of negatieve feedback geven voor bepaalde gedragingen en helpen bij het vaststellen van duidelijke regels, opdrachten lijsten en andere gestructureerde routines om iemand te helpen bij het beheersen van zijn gedrag. Therapeuten kunnen ook kinderen sociale vaardigheden leren, zoals hoe ze op hun beurt moeten wachten, speelgoed te delen, hulp te vragen of hoe te reageren op plagen. Het begrijpen van gezichtsuitdrukkingen en de toon van de stem bij anderen en hoe men hier adequaat op kan reageren, kan ook deel uitmaken van de opleiding van sociale vaardigheden.

Cognitieve gedragstherapie kan ook een personele mindfulness-techniek of meditatie bijbrengen. Een persoon leert hoe je van je eigen gedachten en gevoelens bewust kunt zijn en accepteert om de focus en concentratie te verbeteren. De therapeut stimuleert ook de persoon met ADHD om zich aan te passen aan de levensveranderingen die uit de behandeling voortkomen, zoals te denken voor te handelen of zich verzetten tegen de drang om onnodige risico’s te nemen.

Gezins- en huwelijksbehandeling

Dit kan helpen om familieleden en echtgenoten betere manieren vinden om ontwrichtend gedrag te behandelen, gedragsveranderingen aan te moedigen en interacties met de patiënt te verbeteren.

Onderwijs en training

Kinderen en volwassenen met ADHD hebben begeleiding en begrip nodig van hun ouders, gezinnen en leerkrachten om hun volle potentieel te bereiken en te slagen. Voor kinderen van schoolgaande leeftijd kunnen frustratie, schuld en woede bij een familie opgebouwd zijn, voordat een kind gediagnosticeerd wordt. Ouders en kinderen kunnen speciale hulp nodig hebben om negatieve gevoelens te overwinnen. Gezondheidswerkers kunnen ouders opvoeden over ADHD en hoe het een familie beïnvloedt. Zij zullen het kind ook helpen en zijn ouders nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, attitudes en manieren om met elkaar te communiceren.

Ouderlijke gedragsvaardigheden te trainen

Management training leert de ouders de vaardigheden die zij nodig hebben om positief gedrag bij hun kinderen aan te moedigen en te belonen. Het helpt ouders te leren hoe ze een systeem van beloningen en consequenties kunnen gebruiken om het gedrag van een kind te veranderen. Ouders worden geleerd om onmiddellijk en positief feedback te geven over gedrag dat zij willen aanmoedigen, en gedrag negeren of omzetten die zij willen ontmoedigen. Ze kunnen ook leren situaties op te stellen op een manier die het gewenste gedrag ondersteunt.

Stressmanagementtechnieken

Deze kunnen ouders van kinderen met ADHD ten goede komen door hun vermogen om frustratie te behandelen, te vergroten, zodat ze rustig kunnen reageren op hun gedrag.

Ondersteuningsgroepen

Kunnen ouders en gezinnen helpen om met anderen contacten te onderhouden, die soortgelijke problemen hebben. Groepen die elkaar vaak regelmatig ontmoeten om frustraties en successen te delen, informatie uit te wisselen over aanbevolen specialisten en strategieën en om met deskundigen te praten.

Tips om kinderen en volwassenen te helpen met ADHD

Voor kinderen:

Ouders en docenten kunnen kinderen helpen met ADHD, georganiseerd blijven en aanwijzingen volgen met tools zoals:

  • Een routine en een schema bijhouden. Houdt dezelfde routine elke dag aan, van wektijd tot bedtijd. Inclusief tijden voor huiswerk, buitenspelen en binnenactiviteiten. Plak het schema op de koelkast of op een prikbord in de keuken. Schrijf veranderingen zo snel mogelijk op het schema.
  • Organiseren van dagelijkse activiteiten. Houdt hieraan vast en houdt alles op zijn plaats. Dit omvat kleding, schooltassen, rugzakken en speelgoed.
  • Met behulp van huiswerk en notitie-organisatoren. Gebruik organisatoren voor schoolmateriaal en benodigdheden. Stress aan uw kind het belang van het opschrijven van opdrachten en naar huis brengen van de nodige boeken.
  • Duidelijk en consistent zijn. Kinderen met ADHD hebben consequente regels nodig die ze kunnen begrijpen en volgen.
  • Het geven van lof of beloningen wanneer regels worden gevolgd. Kinderen met ADHD ontvangen en verwachten vaak kritiek. Zoek goed gedrag, en loof het.

Voor volwassenen:

Een professionele counselor of therapeut kan een volwassenen helpen met ADHD leren hoe hij of zij zijn leven kan organiseren met tools zoals:

  • Routines houden
  • Lijsten maken voor verschillende taken en activiteiten
  • Een agenda gebruiken voor het plannen van gebeurtenissen
  • Met herinneringsnotities
  • Een speciale plaats toewijzen voor sleutels, rekeningen en papierwerk
  • Grote taken afbakenen in meer beheersbare, kleinere stappen, zodat het invullen van elk deel van de taak een gevoel van prestatie geeft.
Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.